Op zaterdag 12 maart was er om twaalf uur in het Filmtheater een seminar over éénminuut-filmpjes, met de voor ilovehillywood geselecteerde videowerken als gespreksonderwerp. Subtitel voor deze middag was 'De kracht van het beeld' en werd verzorgd door Co Vleeschhouwer. Een twintigtal geïnteresseerden hoorden een boeiend betoog over kijken, waarom we kijken, waarnaar we kijken en hoe we zouden kunnen kijken. Na algemene beschouwingen werden de ingezonden filmpjes behandeld en liet Co Vleeschhouwer zien hoe hij kijkt en dat gaf een verfrissend inzicht ten aanzien van sommige filmpjes.

Waarom begint een film als Jacksaw goed? Omdat het grafisch interessante beelden zijn. De inhoud blijft misschien verborgen maar het rijke beeld maakt dat goed. Waarom zakt de film in? Er wordt een nieuw truukje toegepast buiten het kader dat we kenden en dat is er te veel aan. We worden gestoord in onze beleving. Zoiets gebeurde ook bij Doodstil. Deze éénminuter begint met maden op een bot. Maar Co vond het bot veel te schoon. "Op zoiets zitten geen maden. Er moet bloed en vlees zijn, desnoods begraaf je iets een week in de tuin zodat het er slecht uit ziet."

Bij Wat Niet Mag Kan Lekker Zijn was iets dergelijks aan de hand. "De maker (aanwezig in de zaal) probeert me in deze film foute en vuile beelden voor te schotelen. Maar het beeld van een mooie dikke poes is niet kapot te maken. Evenals die van de vrijende slakken."

Waarom leren we in Autobiography veel over de man in beeld, terwijl hij alleen maar een sigaret rookt.? We kunnen zijn gezicht lezen, we krijgen er de tijd voor. Waarom lukt dat niet in Ik Ben? Omdat de persoon zich achter de vorm verschuilt. Je krijgt veel beelden over haar leven, maar ze zijn snel gemonteerd en te veel bedacht om iets oprechts over de persoon te leren kennen. Co meende dat als hij zo'n reclamefilmpje in een datingbureau als aanprijzing voor een vrouw zou krijgen, hij er vriendelijk voor zou bedanken.

Kort voor de laatste te bespreken filmpjes nam een koppel de jassen bij de hand. Co ving het goed op. We hadden het juist over lichaamstaal en hij zei "Ik ben er vrij goed in en zie dat die mensen weg willen. Gaat u maar hoor." Waarop het Koppel vertrok. Later bleek dat ze uit onvrede waren weggegaan. Robert Broekhof, medewerker van het filmtheater kwam te weten dat ze uit onvrede waren vertrokken. Ze hadden gemeend dat alle filmpjes besproken gingen worden, dus ook een filmpje van hen, maar de tijd was daar te kort voor. Bovendien waren niet alle filmpjes van dien aard dat er veel over gezegd kon worden. Een film als Plassen staat op zich, het is een in beeld gebrachte grap waar je voor valt of niet. Het is spijtig te noemen dat ze er voor kozen om te vertrekken en niet de discussie aan te gaan. Er was immers een gezonde interactie tussen Co en zijn toehoorders, dat was daarvoor al gebleken. Bovendien wist nu niemand over welk filmpje het ging.

De filmpjes Oman en Roemer werden vergeleken. Co zag dat de jongen in Oman niet zijn eigen verhaal vertelde. "Hij kijkt zo droevig en het lijkt alsof hij een lesje opzegt. Hoewel hij enthousiast lijkt moet hij wel erg hard benadrukken dat alles 'leuk' is. 'Erg leuk'.Roemer lijkt me dan eerder een quality-time-kid, die anderhalf uur per dag aandacht krijgt, maar hij heeft gelukkig Witje nog, zijn slaapschaapje en het wordt vast nog een gezond Amsterdams straatschoffie. Die komt er wel."

Wat er allemaal niet in twee minuten te zien is!

Werden nog besproken Perron 2 dat op Co's waardering kon rekenen. "Het is zo leuk dat er aan de overkant ook iets kleins gebeurt, dat het beeld gevuld blijft." Bom omdat het technisch goed gemaakt was. Wereldnieuws vond hij bevreemdend maar omdat een bepaalde sfeer abrupt in een andere overging vond hij het idee niet helemaal doorgezet. In Pappa zat de sfeer goed, maar "je moet niet proberen van dagbeeld nacht te maken. Film dan gewoon 's nachts. " En Mamma was een heel goed filmpje, omdat "ik meteen verliefd op het liedje werd."

Na afloop werd er koffie en thee gedronken, nagepraat en ging ieder met toch een andere kijk op de wereld zijns of haars weegs. De les was helder: zorg dat je beelden een eenheid blijven vormen, grafisch, qua sfeer, qua beeldkleur en probeer je publiek niet te belazeren.

Maar onze Co Vleeschhouwer liet zich toch maar door een liedje vangen…

Karsten de Vilder